Czy książki mogą zwyciężyć korki na Manhattanie? Jak uświadomić ludziom wielką wagę zielonych przestrzeni w miastach?

Jak żyje muzeum, gdy jest zamknięte dla odwiedzających? Czy można uwięzić wspomnienia? Na te i inne pytania próbują odpowiadać sobie anonimowi artyści ze znanej hiszpańskiej grupy Luzinterruptus. Co wyróżnia ich spośród innych grup artystycznych, wpływających na przestrzeń miejską? Światło. To ono jest środkiem ilustrującym ich sposób myślenia. Jest ich farbą, a noc - podobraziem malarskim.

Jak wiadomo wywiadów Luzinterruptus tworzą trzy osoby z różnych środowisk: sztuki, oświetlenia i fotografii. Jak mówią, nie są pionierami w sztuce tworzenia światłem. Co zatem ich wyróżnia?

Tworzą spontanicznie na ulicach, zachowując anonimowość. Większość ich niezwykłych świetlnych instalacji powstaje bez żadnego wsparcia finansowego. Wykorzystują to, co znajdą na miejscu, dbając o środowisko naturalne. Swoje prace, choć najczęściej krótkotrwałe (zazwyczaj istnieją tylko kilka godzin), pozostawiają przechodniom, umożliwiając nawiązanie pomiędzy nimi, a instalacjami, dowolnej interakcji.

Każda z ich prac ma w sobie coś wyjątkowego. Niektóre rozpatrują jakiś problem, inne stanowią celne spostrzeżenia, co do współczesności. Wiele z nich zawiera w sobie również zauważalną nutę dobrego humoru. Wszystkie jednak mają jedną cechę wspólną - są zrozumiałe na pierwszy rzut oka.

Która instalacja jest najlepsza? Trudno jest dokonać wyboru. Może ta, w której dzięki nim na ulicy parkuje kilkadziesiąt „policyjnych” samochodów z charakterystycznymi kogutami? A może tysiące podświetlonych książek rozłożonych na nowojorskiej ulicy lub świetliste pranie rozwieszone w tamtejszym Muzeum Guggenheima?

Sami się przekonajcie, oglądając dokumentację z tych wydarzeń na blogu: http://luzinterruptus1.blogspot.com/