Abakanowicz to najbardziej znane polskie nazwisko w międzynarodowym świecie sztuki.

Ci, którzy jeszcze nie widzieli jej prac, mogą to nadrobićudając się do Muzeum Narodowego w Krakowie. Do 29 sierpnia wystawiane są tam najważniejsze dzieła z jej dorobku.

Magdalena Abakanowicz urodziła się w 1930 r. w Falentach pod Warszawą. Ukończyła studia artystyczne na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Przez wiele lat była wykładowcą na ASP w Poznaniu. Inspirowała ludzi na całym świecie, odwiedzając Sydney, Tokio, San Diego, Los Angeles, Berkeley, Boston i Nowy Jork.

Jej początkową twórczość zainspirowały: zniszczona wskutek wojny, powstań, rewolucji Warszawa i, unifikujący ludzi, ustrój komunistyczny. Wewnętrzną potrzebę wolności i pragnienie przestrzeni zamykała w olbrzymich, tkanych własnoręcznie rzeźbach (które były praktyczne w domu - można było je zwijać, ale niepraktyczne w galerii
- ze względu na często zbyt małą powierzchnię wystawienniczą). Nazwane Abakanami, były unikatem w skali światowej i przyniosły jej główną nagrodę na Biennale w Sao Paulo oraz, oczywiście, międzynarodową sławę.

Tematem przewodnim w twórczości Abakanowicz jest człowiek, a zwłaszcza jego kondycja psychiczna i zachowania. Nie ma tu jednak przedstawiania piękna i tradycyjnej dekoracyjności obiektu sztuki. Zamiast tego jest zderzenie widza z multiplikacją rzeźb figuratywnych (odciski ludzkiej sylwetki bez głowy) i niefiguratywnych - przedstawionych
w grupach, stadach i gromadach.

Rzeźby artystki, ze względu na swoją objętość, prezentowane są często w przestrzeni publicznej. W wielu miastach jej instalacje są stałym miejscem sprzyjającym skupieniu i kontemplacji nad życiem. Rzeźbiarka miała ponad 150 wystaw indywidualnych na całym świecie. Jej prace są w kolekcjach dziesiątkach muzeów i galerii prywatnych.