Gdy mówimy „abstrakcja”, najczęściej myślimy tak o czymś, co jest całkowicie oderwane od rzeczywistości, nie ma oparcia w faktach, albo jest pomysłem niemożliwym do zrealizowania.

Abstrakcja (abstrahowanie) to także czynność intelektualna, dzięki której wyodrębniamy w przedmiotach i zjawiskach cechy dla nich najistotniejsze, które mogą stać się abstraktem, czyli uniwersalnym i powszechnym prawem.
Abstrakcja stała się przedmiotem badań najbardziej twórczych naukowców – artystów. Przez wiele lat szukali oni sposobów jej przedstawiania i badali jej granice, a tym samym zbliżali się do poznania podstaw świata. Ten kierunek we współczesnej sztuce nazywamy Abstrakcjonizmem.

Za ojców sztuki abstrakcyjnej uważa się Wassilego Kandinskiego i Edwarda Muncha. Oni jako pierwsi ustalili jej zasady: zerwanie z naśladowaniem natury, tzn. wyeliminowanie z twórczości wszelkich przestawień bezpośrednio odnoszących się do istniejących w rzeczywistości przedmiotów lub form. W ramach kierunku poszukiwano nowych środków wyrazu, którymi były najczęściej wielobarwne linie i plamy zamknięte w różnych kompozycjach przestrzennych i prostych formach geometrycznych. Abstrakcjonizm dzieli się na nurty zimny - geometryczny i gorący – niegeometryczny.

W tym roku przypada 100. rocznica narodzin tego kierunku. To właśnie w 1910 r. Wassily Kandinski namalował pierwszą, całkowicie oderwaną od rzeczywistości „Akwarelę abstrakcyjną”, a tym samym otworzył drogę innym do ucieleśniania poprzez sztukę nieograniczonych możliwości ludzkiego umysłu.

Wystawa „W stulecie abstrakcji” zorganizowana przez Muzeum Narodowe w Gdańsku ma nie tylko uczcić ten okrągły jubileusz, ale i zaprezentować jak najpełniej kierunek oraz jego rozwój po II Wojnie Światowej. Ekspozycja obejmuje 126 obrazów 100 artystów. Wystawę można oglądać do 6 kwietnia 2010 r. w Oddziale Sztuki Nowoczesnej MNG – Pałac Opatów w Oliwie.

Więcej na: www.muzeum.narodowe.gda.pl/mod.php?dz=41&ss=&pg=1168